بیا ! ای تک سوار جاده نور

جدا کن بندها ، از دست و پامان

بتاب ای چشمه خورشید خونرنگ

رها کن زین شب تیره ، رهامان

بیا ای جوهر آزاد مردی

به خون صحرای آزادی بپوشان

به شبگیران در زنجیر امیدی

به هر دریای دل مرده چو طوفان

بتاز ای تندر ابر شجاعت

ببار ای تیر تا شام اسیری

بتاب ای چشمه پاک رهایی

ببار آن سان که صحرا را بگیری

شب تیره سرود روشنی باش

به خواب ما طلوعی دیدنی باش

بتاز ای خشم برحق !اوج فریاد !

بزن بر هم بساط ظلم و بیداد !

بی تو در کلبه محزون دلم تنهایم

با تو هر جا که روم

 هر نفسم هر آنم

 می شود لبریز از زمزمه روح تو افسونکارم

با تو عاشق ترم از تو

می کند لحظه به لحظه

نفسم روح تورا

آشکار از بن آن

ظلمت پیدا ونهانم

(نوشته های خودم)

پروردگارم ،مهربان من

از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!

در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است

و هر زمزمه ای بانگ عزایی

و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی ...

در هراس دم می زنم

در بی قراری زندگی می کنم

و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است

من در این بهشت ،

همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم.

"تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی"

"کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"

دردم ، درد "بی کسی" بود

« دکتر علی شریعتی»

سلامی دوباره به خودم  به زندگی ام  که طعم تلخ خاطره ای سرد را از لبان چروکیده اش پاک می کندشاید طعم شیرین دروغی که به چشیدنش نمی ارزید دروغی که هرگز عریانی اش را فراموش نخواهم کرد گر چه حریری زربافت به تن داشت. قشنگ بود مثل تمام خاطره های شیرین

دوباره میبینم دوباره آن لبخند یخ زده  در پس آن نگاه که به زشتی یک دشنام بود آه تو با من چه کردی ؟ یادت هست خندیدی خندیدم  گریستی گریستم  چگونه لحظه های تکه تکه شده ام را باز پس می دهی ؟ لحظه به لحظه با تو زاده شدم  مردم اما تو نفهمیدی شاید می دانستی چه می کنی

غروب را نگاه دار تا آفتاب واپسین روشنایی اش را از تو نگیرد تو که در سیاه راه تاریکی حیران می دوی آفتاب را پیدا کن

چقدر دستانم سردند آیا تو پیغام رسان فصل ها بودی ؟چرا پاییزرا برایم به ارمغان آوردی؟

پاییز از راه می رسد ومن چقدر با آن همنوا هستم می دانم پاییز یعنی چه  می دانم زوال یعنی خشکیدن  یعنی گل پرپر شود

هر چیز که تازه بود کهنه شد هر کس و هر چیز که آبدار و شاداب و درخشان بود پوسید بدور ریختمشان همه را

جای خالی همه آنها مانند کنده کاری نقشی گنگ بر قلبم مانده است . گاه گاهی نوازششان می کنم تا بدانم که  چه بود که بود که رفته و جایش هست کاش می شد با چیزی این حفره ها را پر کرد وقتی باشند دیگر نمی روند مگر اینکه قبار خاطره ها آنها را پر کند

می دانم وقتی بروم باد دو باره مرا نوازش خواهد کرد و طعم خشک تشنگی را بر جانم می نشاند برگهای خشک و صدای خش خش خرد شدنشان را دوباره زیر پاهایم و زیر پاهایشان خواهم شنید برگهایی که روزی بی صدا بودند و زنده   کاش می شد باران مانند آب که بر نان پاشیده شود دوباره آنها را زنده کند تا بشود دوباره طعم سبزشان را زیر دندان حس کرد  چرا دیگر دستان شفا بخش قطره ها به جان سوخته ی برگها اثر ندارد

خدایا از آن باران رحمتت قطره های زندگی  بفرست تا جان بگیرم کاش می شد تن خسته من هم مانند تکه های نان خشکیده با این زلال پاک جان می گرفت و تکه های جدا مانده  از هم را بسان قصه ابراهیم باز می آورد

شکستم و نمی دانستم  کاش هرگز لطف نمی کردم از سر دلسوزی نبود از مهر بود اما برای که ؟ برای چه ؟ هر آنچه در وجودم بود پر پر شد بر سر آن گور سیاه و تاریک که در آن هیچ کس نخوابیده بود من برای که گریستم ؟ برای ظلمت  آه اشک هایم نفسم

ترنم نوازش گر هر نسیم از پس دیوار دلم می گذشت و برایم از نور سوغات می آورد اما چرا جعبه کوچک من تاریک بود می خواستم بگیرم از او آن ذره های درخشان آفتاب را اما هر لحظه که دستانم را دراز می کردم در مشتم جز سیاهی نبود

در روحم در قلبم گوری خواهم کند که در آن تمام سیاهی ها را دفن کنم

اما قلبم

روی آن فانوسی می گذارم تا هرگز از تاریکی نترسد

((نوشته های خودم)) 

سحر گاهان که عرش کبریایی می سراید نغمه توحید

تو که آهسته می خوانی قنوت لهظه هایت را

میان ربنای سبز دستانت

دعایم کن

 باز چشمانم می بارند

آیا این شراب عشق تو نیست که ازجام وجودم لبریز است

ای یگانه ترین در مهربانی

چون تو کسی را  نخواهم یافت  که به دست نوازش گر او بسپارم تن خسته دلتنگیم را

وقتی میدانم هستی می بینی مرا

بی تواز خویشتنم بیزارم چون آن نیستم که تو خواهی

الهی همه را از تو خواهند

تو را جز خودت از که بخواهم

عشق را تو آفریدی

جز تو از که طلب عشق کنم

می دانم می بینی

می بینم می دانی

خواهم که در این قلب محزونم

تنها آوای تو باشد

سینه پر دردم را مرهمی باش

ای مهربان ترین مهربانان

((نوشته های خودم))